Verbinding

Tradities hoeven niet eeuwenlang te bestaan. Die kan je zelf creëren. Een van mijn tradities is de Before filmtrilogie kijken in januari. Een houvast voor deze koude en donkere maand. De films vechten onze geïdealiseerde aanname van liefde aan, maar laten ons er nog wel in geloven. Dialogen overheersen. Voor iemand die veel opschrijft zijn ze niet bij te houden. Heel intens! Wat ze voelen, dat zien we. Liefde zoals het wordt, is en kan zijn. Dit jaar merk ik wat nieuws op. En ik verlang naar een vervolg. Hierom!

Richard Linklater, de regisseur, laat je in Before Sunrise geloven in liefde op het eerste gezicht. Jesse (Ethan Hawke) leert Celine (Julie Delphi) kennen op de trein naar Wenen.  De chemie tussen die twee is magisch. En dat is het mooie. Het bestaat. En het overkomt je. Die echte connectie met iemand. Nu deze connecties met het ouder worden schaarser worden, dringt het tot me door hoe bijzonder het is. Deze kracht van verbindingen. Hoe meer ik me kwetsbaar opstel en uit wat ik nodig heb, hoe meer ik die verbindingen mag ervaren. Hoewel zeldzaam, zijn ze niet uniek in aantal, wel in vorm. Elke verbinding is anders.

En hoewel ze elkaar al die tijd niet hebben gezien, zien we 9 jaar later in Before Sunset hoe de verliefdheid is gebleven. Ze zijn gegroeid en veranderd maar de chemie is er nog steeds. In de taxirit naar haar huis vertelt Celine iets wat me bijblijft. Sinds die ontmoeting met Jesse in Wenen, bleef ze hunkeren. Ze wilde geen genoegen nemen met minder en hij eigenlijk ook niet. De sociale conventie nam echter over terwijl de connectie bleef. De films laten niet alleen het worden van een relatie zien. Maar ook: de spanning, de stilte, de twijfel, het grappige van het verliefd worden, het hunkeren, het bizarre van het houden van iemand en de bijna spirituele en blijvende connectie tussen twee mensen die elkaar pas ontmoeten (kijk vooral het filmpje helemaal onderaan).

Nog eens 9 jaar later in Before Midnight zien we hoe de verliefdheid liefde is geworden, met het echte leven erdoorheen. We zien Jesse en Celine veel los van elkaar. Ze hebben een leven samen en tweelingdochters. Druk en gevangen in de maatschappelijke normaal. Een traditionele relatie. Dit is misschien wel de film met op dit moment de mooiste boodschap voor mij. Jesse heeft het tijdens de ruzie met Celine, die maar blijft worstelen met verwachtingen, twijfel en angst, over bezit en liefde. Zij wilt niet meer, maar hij houdt niet op om de verbinding met haar terug te vinden. Mooi. Het gaat om de realistische evolutie van een relatie, de golven ervan. Zolang je die verbinding nog wilt aangaan zit het goed. Anders gaat het alleen om ‘commitment’ zoals Jesse vertelt over zijn ouders in Before Sunrise. Zijn boodschap kwam op het einde, vlak voor Celine de deur dichtgooide:

‘I don’t wanna live a boring life where two people own each other , where two people are institutionalized in a box that others created.’

Als ik al niet bakvisserig verliefd was op Jesse/Ethan, werd ik het nu haha. De kracht van verbinding is zo mooi. Te mooi om gevangen te worden in de maatschappelijke norm van relaties en liefde. Ik ben bezig met een nieuwe definitie van relatie. Het is echter niet gemakkelijk om je verwachtingen, twijfel en angst samen met sociale conventies naast je neer te leggen. Hoe sterker ik een connectie voel met iemand, hoe makkelijker dat gaat, merk ik. Hoe minder woorden je blijkbaar nodig hebt. Bizar genoeg. Maar ook magisch mooi. Deel 4 dus, ga hiermee verder Linklater!

En misschien komt de mooiste gedachte wel van Celine, uit de allereerst film:

“If there’s any kind of magic in this world…it must be in the attempt of understanding someone’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *