Woord van de week: spontaan

Het is niet makkelijk om je in de wereld van vandaag staande te houden als je van nature stil bent. Tenminste, zo ervaar ik het. Mijn hele leven ben ik hiertegen in opstand gekomen. “Ik wil zo graag wat meer spontaan in het leven staan, lekker babbelend over van alles en nog wat, ” zei ik laatst tegen een goeie vriendin. “Het lukt me gewoon niet, ik kom niet uit mijn woorden, brabbel en weet uiteindelijk niet meer waar ik nu eigenlijk met mijn verhaal naartoe wil. Wat moeten mensen niet van me denken?”

Ik voelde me heel lang minderwaardig en raar. “Misschien ben je wel spontaan stil, ” zei ze tegen me. BAM. Dit kwam wel binnen. Het zette me aan het denken en gaf me in eerste instantie een hoop rust in m’n lijf. Een duidelijk teken dus. Spontaan was in mijn ogen: je uiten met woorden en vooral veel lawaai. Een definitie van de huidige maatschappij?

Spontaan stil. Zo kan het dus ook. “Hoe waardevol is het om echt te kunnen luisteren naar de ander en te kunnen ontvangen wat iemand zegt,” zei iemand anders. Ik ben spontaan en verwelkom mijn woordenloosheid. Wil dat dan zeggen dat ik geen woorden heb? Echt niet. Ik heb er zeker wel, alleen niet zoveel oppervlakkig paraat. Echter, ik heb gemerkt dat als ik mijn stilte verwelkom, het juist wel lukt om vanuit mijn hart te praten: spontaan. Jezelf niet verzetten en je eigen uniekheid verwelkomen, lijkt de oplossing om spontaner in het leven te kunnen staan. Daarnaast komen de woorden er ook anders uit, al schrijvend.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *