Mijmeringen

Woord van de week: moeiteloos

Ik maak mezelf wel eens wat dingen wijs. Ik laat me dan geloven in illusies, dingen die er niet zijn. Die verhalen groeien verder in m’n hoofd. De overtuigingen die daar ook zitten willen immers graag voldaan zijn. Overtuigingen als: je bent er pas als je een relatie hebt, je bent er als je gezien wordt in werk dat je doet. Met al m’n illusies maak ik het kloppend. Ben je er nog? Het is een van m’n valkuilen en het is zwaar vermoeiend.

Woord van de week: kwetsbaarheid

Ergens in de afgelopen weken mocht ik de kracht van kwetsbaarheid zelf ervaren. Een aantal keren zelfs. Zonder al te veel in detail te treden (niet alles wat ik meemaak wil ik immers zomaar online delen haha), maakte mijn kwetsbaarheid dat ik opeens sterk in m’n schoenen stond. Het had te maken met het durven uitkomen voor mijn eigen behoeftes. En dus niet de behoeftes van een ander centraal te stellen en dat voor te willen zijn. Zo heb ik immers m’n hele leven geleid, bedacht ik me daarna. Als die anders maar ok is. Vandaar de onrust in m’n lijf. ‘Komaan Yessie, hoor je ons niet, diep vanbinnen?’

Over de mooie synchroniciteit van het leven

Deze week begin ik met een schrijfcoach programma van Bureau Rachel & Co. Net in de week dat ik gevraagd word of ik het zie zitten mijn werk van afgelopen herfst weer op te pakken. Die blauwe maandag dat ik dacht dat een soort van financiële vastigheid toch wel ‘handig’ zou zijn. Met twee kinderen onder m’n hoede. “Ik heb niet alleen maar mezelf om voor te zorgen immers.” Ik kan een gevoel van trots niet onderdrukken. Ze willen me terug! M’n ijdele ego wordt wel enorm gestreeld. Vroeger zou dat genoeg geweest zijn om ja te zeggen. Is dat nu ook zo? Net in de week dat ik mezelf persoonlijk wat meer op de rit lijk te hebben. Opmerken van je behoeftes en ervoor uitkomen, zonder afhankelijk te zijn van de uitkomst ervan. De rust en volledigheid in jezelf kunnen vinden. Het is een lange weg geweest. Het einde is gelukkig niet in zicht. Het begint pas. De paradox van het leven: we zijn er altijd al, maar hebben wel een pad te bewandelen.

Woord van de week: spontaan

Het is niet makkelijk om je in de wereld van vandaag staande te houden als je van nature stil bent. Tenminste, zo ervaar ik het. Mijn hele leven ben ik hiertegen in opstand gekomen. “Ik wil zo graag wat meer spontaan in het leven staan, lekker babbelend over van alles en nog wat, ” zei ik laatst tegen een goeie vriendin. “Het lukt me gewoon niet, ik kom niet uit mijn woorden, brabbel en weet uiteindelijk niet meer waar ik nu eigenlijk met mijn verhaal naartoe wil. Wat moeten mensen niet van me denken?”